Konusu " Eğer teknolojinin tüm gereksinimlerinizi karşıladığı, çalışmak zorunda olmadığınız bir dünyada yaşıyor olsaydınız, yaşam seçimleriniz neler olurdu? "

Yazar Rumuzu:gelecek3795
Eser Sıra Numarası:260213eser05




                                       YAŞAM SEÇİMİM CAN DOSTLARIM
         Kendime sıklıkla sorduğum birçok soru var: Hayatta neleri değiştirebilirim, nelere müdahale etme gücüm var ve nereye kadar? Nereden çıktı bu sorular demeyin sakın, bu sorular hem dünyanın gidişatını oluşturan hem de o gidişat içerisinde insan aklının sınırlarını zorlayan ‘teknolojik’ gelişmelerden oluşur.  Her geçen gün insan hayatını kolaylaştırmak adına yeni ürünler üretiliyor. Bazen kendimle baş başa kalınca bu durumla ilgili yığınla soru biriktiğini görüyorum,  kendime sorular soruyorum sürekli, kötü bir görüntü; ama yapıyorum.
Bazı insanlar ‘ teknoloji yararlı’  der. Doğru, topluma faydalı olacak yönde yapılan teknolojik gelişmeler de var.  İnsanlar yaptıkları işi kolaylaştırmak, daha az enerji harcayarak daha çok iş yapmak için buluşlar yapıyor. Bu buluşların olumlu yönleri olabileceği gibi olumsuz yönleri de vardır. Diyelim ki bir kişinin fabrikası var. Fabrikadaki çalışanların yaptığı işleri makineler yapacak duruma geldi. Peki bu insanlar ne yapacaklar? On kişinin yapacağı işi,  bir kişi makine ile yapacak, dokuz kişi ise işinden olacak. İşte böyle bir teknoloji teknolojimiz... Şimdi  herkes birbirine yabancı artık. İletişim    kalmadı  günümüzde. Aynı  apartmanda   yaşayanlar  bile  alt ve üst  komşusunun ismini  bilmiyor. Aynı asansöre  binince  değil  selamlaşmak,  tebessüm  etmeyi  bile birbirlerine  çok görüyorlar.
Günümüzde iletişim  artık cep  telefonuyla  başlayan,  internetle  devam eden  her türlü  deformasyonun  kolayca  yaşanabildiği  bir evren  içerisindedir. Artık  insanlar  arasındaki  diyalogları  mesajla  sağlamaya  çalışıyoruz. Sosyal paylaşım   sitelerinde  saatlerce  vakit  geçirip sevdiklerimizle  hasret  gidermeye  çalışıyoruz.Bu  durum  kimi  zaman iki adım  ötemizdeki  arkadaşımızla bizi,  iletişime  değil,  iletişimsizliğe itiyor. Ekran önünde  ne kadar  samimi  olunabilir  ki? Her  şeyi yazdığımızı, paylaştığımızı  sandığımız ileti  sayfalarında her türlü  ölçüsüzlüğün  boy gösterdiği  seviyesiz  sitelerde  internet  bize samimiyet ve iletişim  başlığı  altında  yansıtılıyor. İşte böyle  bir ortamda  ne  kadar  kendimiz olabiliriz  ki? Kendimizi  ne  kadar  doğru  ifade  edebiliriz  ya  da  kendimize  ve etrafımızdakilere  ne  kadar  güvenebiliriz? Böyle bir teknoloji  daha da  gelişince kim  bilir  ne olacak insanoğlunun  hali?  Birkaç gün belki de birkaç yıl bu durum insanların işine gelebilir. Peki sonrası? İşe gitmek için erkenden kalkmayacaklar.
Bütün gün çalışmak yerine, bütün gün evde oturacaklar. Bu insanlar  çalışarak  bir şeyleri  başarabilme  duygusunu  tadabilecekler mi? Teknoloji  her gereksinimi  karşıladığında okula  gitmek  zorunda da olmayacağız.Teknoloji eğitimimizi  evde karşılayacak.Peki  o zaman  nasıl  sosyalleşeceğiz? Sosyalleşmek nedir,  sorumluluk nedir  bilecek miyiz o zaman? O misler gibi başarı  ve  azim kokan  çağlarca  uğruna  kitaplar  yazılan, türküler  yakılan  kağıt ve kalem  kokusunu  hissedebilecek miyiz? Eline  bir  kitap alıp  okuyan kaç kişi olacak o zaman? Şimdi bile az. İnsan ve doğa sevgisini, aşkı tadabilecek mi bu insanlar? Aydınlık saçan güneşle,  insanı ferahlatan ve sevindiren rüzgarla,  bereket  dağıtan yağmurla,  kötülükleri  masumiyetiyle  örten karla iç içe olacaklar mı? Hayır, bunların hiçbiri olmayacak o zaman. Hayatımızın bir anlamı kalmayacak. Hayatımız  teknoloji  olacak. Böyle bir durumda ben, yine hayatıma devam ederdim. Beni arkamdan hiçbir zaman vurmayan,  benim  hep yanımda olan  türkülerimle… Hayatımda  bir tek dostum  vardı benim.
Ta ki geçen yıl türkü yarışmasında  birinci  olana dek türküler, türkülerim. Ana  sütü  gibi candan, ana sütü  gibi  temiz. Onlar benim  tek dostum. Tek can yoldaşım. Tek sırdaşım. Çünkü  beni  her zaman onlar  teselli etti. Beni  bir tek onlar  dinledi ve anladı. Çaresizken  bir tek onlar vardı yanımda. Kalemi vermediler elime, diyeceklerimi türkülerle dedim ben.  Şimdi ise iki tane can yoldaşım,  can dostum var: türkülerim ve yarışmada kazandığım bağlamam. Ben gönlümü onlara bağlamışım, onlardan vazgeçemem. Her gereksinimi karşılasa bile teknoloji, ben yine derdimin dermanını türkülerimde, bağlamamda bulurum.
         Unutma, zaman ve şartlar çok çabuk değişiyor. Teknoloji seni ve yaşamını esaret  altına  almadan,  yönlendirmeden  sen  onu yönlendirmelisin. Aksi halde duygusuz, tepkisiz, yaşayan bir ölüden farkımız olmaz.      


 önceki eser / sonraki eser