Konusu " Eğer teknolojinin tüm gereksinimlerinizi karşıladığı, çalışmak zorunda olmadığınız bir dünyada yaşıyor olsaydınız, yaşam seçimleriniz neler olurdu? "

Yazar Rumuzu:ecir5353
Eser Sıra Numarası:260213eser03





                                                       KALBE TEKNOLOJİ
       Her bir yağmur damlası toprağa düştüğünde toprağa farklı bir şekil verir. Teknoloji de biraz buna benzer. Teknoloji her geçen gün kendine yeni bir şekil vererek gelişen bir alan. Bazen düşünüyorum da teknoloji denilen şey benim hayallerimi geliştirebilir mi? Ama benim hayalleri mi gerçekleştirmek için yetersiz kalır diye düşünüyorum.Teknoloji en basit haliyle hayatı kolaylaştırmayı sağlıyor. Günümüzde her insan teknolojiden az ya da çok faydalanıyor. Teknoloji her derde çözüm bulabilir mi diye düşünüyorum. Mesela kötü kalpli insanları iyileştirebilir mi diye. Bu yüzden keşke teknoloji kalbe de işlense. Koca bir dünya içinde milyonlarca insan var. Her insanın farklı mizacı, kimi iyi kimi kötü.
Ben teknolojiyi kalbe işlerken hayal ediyorum. Gözlerim açık olduğu zamanlarda savaşı, ölümleri, acı çeken insanları görüyorum. Sonra gözlerimi kapıyorum ve hayal ediyorum. Elimde beyaz bir silah var. İnsanları öldürmek için değil, dünyayı kötülüklerden temizlemek için. Bütün kötü insanların kalbine ateş ediyorum dünyayı kötü kalplilerden temizliyorum. O an gökyüzü sanki bana gülümsüyor. Sonra gözlerimi açıyorum. Bu sefer aç insanları, aç çocukları ağlarken görüyorum. Ben bunları görmeye dayanamam. Sonra gözlerimi kapıyorum, bu sefer elimde yeşil bir sepet ve sanki aç olan insanlara uzaydan yemek dağıtıyorum. Onların mutluluk sesleri kulaklarıma kadar geliyor ve gözlerimi açıyorum. Bu sefer güneş gülümsüyor bana. Sonra kavga eden iki kardeş görüyorum, neredeyse birbirlerini bıçaklayacaklar. Gözlerimi kapıyorum ve onlara dostluk-kardeşlik çiçekleri veriyorum.O iki kardeş barışıyor ve sonra gözlerimi açıyorum ve bu sefer tüm dünya gülümsüyor bana. Ama birden ağlayan bir kız sesi çarpıyor kulaklarıma. Kız okula gitmek istiyor ama maddi durumu iyi değil. İçimden bir ses gözlerimi yine kapatmamı söylüyor. Bu kez gözlerimi kapatmıyorum. Evime gidip o kızın ihtiyacı olabileceği her şeyi alıp ona veriyorum. En güzel gerçek ise o minik kızın beni kolları arasına alıp, bana sımsıkı sarılması. Yüzüne baktığımda ise kocaman bir gülümseme görüyorum.
     İşte ben o günden sonra gözlerimi kapatmıyorum. O günden sonra anladım ki aslında en büyük teknoloji insanın içinde var, yani kalbinde var. Bazı şeylere göz yummak sonradan bizi üzebilir. Bu yüzdende en büyük teknoloji kalbe işleyen teknolojidir, değil mi?