Konusu " Eğer teknolojinin tüm gereksinimlerinizi karşıladığı, çalışmak zorunda olmadığınız bir dünyada yaşıyor olsaydınız, yaşam seçimleriniz neler olurdu? "

Yazar Rumuzu:özkaya2408
Eser Sıra Numarası:220213eser42




                                               ÖZGÜRLÜK YOLCUSU
        Yatağıma uzandım. Kendimi dinlemek istiyordum. Ancak aklım bunu ne zamandır yapmadığıma takıldı. Ne zamandır gerçekten beni ben yapan uğraşlara vakit ayıramadığımı düşündüm. Müzik çalardaki ses içimdeki bülbülü bastırdığından beri şarkı söylemiyordum mesela. Ölmüştü içimdeki hüzünlerde ağıt yakıp, sevinçlerde coşan bülbül. Ne zamandır çizmiyordum mesela. İçimdeki renkler, bilgisayardaki renk yelpazesini görüncemi soldu bilmiyorum. Ne kadar oldu içimdeki cümbüşü küçük bir çocuk edasıyla kağıda dökmeyeli?
Peki ya duygular? Ne zamandır aşk yok benim hayatımda? Robotlar, makineler ne zamandır duygu ihtiyacımı da karşılar oldular? Sevdiğim birisiyle mesela annemle en son görüştüğümden bu yana üç ay mı geçti beş ay mı? Bir telefon uzağımda annemi bir nefes yakınımda hissetmeyeli ne kadar oldu?
Makinelerle dura dura benimde ruhum makineleşti işte! Onların o grimsi rengi benimde ruhumu boyamıştı. Kendime itiraz edercesine salladım başımı. Hayır, o kadar kaskatı kesilmiş olamazdım. Ama diğer tarafı konuşuyordu beynimin, hem de bağıra bağıra, çığlık çığlığa… Mesela ne zamandır girmiyordum mutfağa? Öyle ya daraldığımda bunaldığımda orda bulmaz mıydım hep kendimi? Robotlar, el aletleri değeli sebzelere, meyvelere ben neden el sürmüyorum onlara? Yoksa bende mi katmıştım o mikserin içine kendimi? Bende mi eriyip gitmiştim onun o keskin bıçakların arasında?Kalktım yatağımdan. Elime büyükçe bir çöp poşeti aldım. Koydum içine beni benden alan, uzaklaştıran şeyleri; robotları, el aletlerini…
      Evet teknoloji! Önce kafamdan, sonra evimden attım seni dışarı. Renksizliğini, duygusuzluğunu, insanları kaskatı edişini de al git evimden. Varsın işlerim olsun, varsın çalışmaktan şişsin ayaklarım. Hüznümde, sevincimde odamda müzik çalar değil ben bağırayım. Yeter ki beni ben yapan değerleri kaybetmeyeyim. En fazla çok yorulurum. Ama ben olurum. Yastığa başımı ben olarak koyar, gün boyu alnımın teriyle çalışmış olmanın verdiği gururla uyurum.