Konusu " Eğer teknolojinin tüm gereksinimlerinizi karşıladığı, çalışmak zorunda olmadığınız bir dünyada yaşıyor olsaydınız, yaşam seçimleriniz neler olurdu? "

Yazar Rumuzu:mavi1998
Eser Sıra Numarası:220213eser40




                                                TEKNOLOJİ YARATIKLARI
   ‘’Bıktım buralardan. Gidiyorum artık. Yeni ve daha güzel yerler bulacağım.’’ diyerek terk ettim yaşadığım yeri. İki gün boyunca yolculuk yaptım. İlk önce otobüse sonra uçağa bindim. Artık istediğim yere gelmiştim. Fakat bir sorun vardı. Saat 14.00 olmasına rağmen sokaklarda kimse yoktu. 1–2 dükkân açıktı sadece. Belki bugün izin günleridir diye düşündüm. Kendime kalmak için bir yer buldum ve kiraladım. Burayı bulana kadar çok uğraştım. Bugünü yeni evimde geçirdim nasıl olsa her yer kapalıydı. Keşfe yarın çıkmaya karar verdim. Ertesi sabah yürüyüşe çıktım fakat sokaklarda yine kimse yoktu etraf yine sıkıcıydı. Yürümeye devam ettim. Yürürken karşıma bir otel çıktı. Belki burada birileri vardır düşüncesiyle içeri girdim. Fakat burada da resepsiyondaki çalışandan başka kimse yoktu. Oda zaten hayata kapalı bir şekilde önündeki bilgisayarla ilgileniyordu. Yanına gittim ve birkaç kez seslendim. En sonunda beni duydu ve ‘’Buyurun’’ dedi. Bende ‘’Neden sokaklarda kimse yok? Neden mağazalar ve dükkânlar açık değil? Nasıl bir yer burası?’’ diye sordum. Çalışan bana güldü ve ‘’Buraya yeni mi taşındınız’’ diye sordu. Bende ‘Evet’ dercesine başımı salladım. Hemen açıklamaya başladı. ‘’Burada hayat sokaklarda geçmez, artık teknoloji çağındayız, insanlar teknolojiyle yaşarlar.’’ Ben şok olmuştum. Nasıl olabilirdi böyle bir şey? Ben canım evimi bırakıp bu sıkıcı yere mi gelmiştim? Kendime inanamıyordum.

Aklımda hala soru işaretleri kalmıştı. Bu insanlar ne yiyip, ne içiyorlar ve ne giyiyorlardı? Dayanamadım ve bu soruları da sordum. Sorularımı cevapladı. ‘’Hayatın teknolojiyle geçtiği bir devirde bunları da teknoloji sayesinde hallediyoruz. Tabi ki bu ihtiyaçlarımızı internet üzerinden hallediyoruz. Sadece bir tıkla yemeğimiz kapımızda. Giyeceğe gelince, bir sürü site var. Oralardan istediğimizi seçip alabiliyoruz. Ayrıca pazarlığımızı da yapabiliyoruz ve yemek yapmak için yüzlerce mutfak robotu var. Artık hanımların işi de kolay. Kolay mı dedim, aslında artık işleri yok sayılır. Çünkü robotlar var, hem de her istediğimizi yerine getiriyorlar. Bence siz boşuna uğraşmayın. Şimdi müsaade ederseniz arkadaşlarımla konuşuyorum’’ dedi. Ağzım açık kalmıştı, nasıl insanlardı bunlar? Ne yapacağımı düşünüyordum. Aklıma bir fikir geldi. Gidip kiraladığım evin bulunduğu apartmanda bulunan komşularımla tanışacaktım. Apartmana geldim ve uğurlu sayım olan 7 numaralı daireden başladım. Kapıya benden biraz büyük bir kız çıktı. Tam merhaba diyecektim ki kız ‘ne istemiştiniz, tavuklarım beni bekliyor’ dedi. Kendimi tutamayıp ‘Evde tavuk mu besliyorsunuz?’ dedim. Kahkaha attı. ‘Ne kadar cahilsiniz, arkadaşlarımla sosyal ağlarda oyun oynuyoruz.’ dedi. Kendimi tanıtamadan kapıyı yüzüme kapattı. Artık uğurlu sayıma inanmıyorum! İkinci olarak 5 numaraya gittim. Kapıya bir teyze çıktı. ‘Merhaba ben alt komşunuzum’ dedim. Teyze ‘kızım sonra gelsen, internetten bir kıyafet seçtim. Satılmadan almalıyım’ dedi ve kapıyı yüzüme kapattı.  Gözlerim doldu, nasıl bir zindandı burası. Geri dönebilecek miydim? Ne diyeceklerdi hakkımda… Bunları düşünürken omuzuma bir el dokundu. Arkamı dönene kadar aklımdan bir sürü soru geçmişti.‘ Bir arkadaş mı bulmuştum yoksa? Bu robot insanların arasında birisini mi bulmuştum? Fakat arkamı dönünce kendimi kandırdığımı anladım. Bu bir robott.
     Teknoloji o kadar ilerlemiş ki insandan farksız robotlarda yapabiliyorlar artık. Maalesef her şeyimi topladım ve uçak biletimi aldım. Evime dönüyordum. Buradaki robottan farksız insanları ve insandan farksız robotları geride bırakarak… Sanırım ben eski evimi ve eski çevremi seviyorum. Ne olursa olsun geri dönüyorum. Hoşça kalın teknoloji yaratıkları…