Konusu " Eğer teknolojinin tüm gereksinimlerinizi karşıladığı, çalışmak zorunda olmadığınız bir dünyada yaşıyor olsaydınız, yaşam seçimleriniz neler olurdu? "

Yazar Rumuzu:hazan1980
Eser Sıra Numarası:230213eser24



                                               TANRILAŞAN TEKNOLOJİ

     Dünya üzerinde bilinmeyen tek bir şey kaldıysa eğer, mutlaka içimizdeki masumiyetin temeli olması gerekiyor. Gerekiyor da var mı bilinmeyen tek bir şey sahiden? Fazla zekadan delirdiğimiz bir bünyenin içinde neden hep en zekimiz kazanıyor? Aklın fazlası cehennemdir. Doğduğumdan beri bir cehennemin içinde yaşıyorum, insan; aşk, sevgi, bağlılık ve inanç olmadan ne kadar insan adıyla anılabilir ki? Böyle bir dünya, nasıl bir dünya olabilir ki? İşte bu yüzden cehennemde yaşıyorum.

Çalışmadan, çabalamadan hatta düşünmeden yaşıyoruz artık. Ne gerek var ki düşünmeye? Nasıl olsa, bizim yerimize düşünen bir teknoloji çöplüğünde yaşıyoruz. Aklın sınırı olmadığı sürece bu cehennem gittikçe büyüyecek. Sorgulamak ne kadar doğru olur bilmiyorum ama Tanrı'nın insanları cezalandırdığını düşünüyorum. Son akıl kırıntılarımı bu satırlara boşaltıyorum. Dünya üzerinde ne kadar insan varsa, ne kadar saf ve temiz duygu varsa hepsini yok etmeden rahatlamayacak bir şeytan ile yaşıyoruz. O şeytan aklımız...
Hep okudum. Bıkmadan usanmadan okudum. Gizli gizli yaşadığım bünyeyi sorguladım. Seçimlerim arasında ne aşk vardı ne de bu cehenneme verebileceğim bir masumiyet. Seçme şansım olsaydı eğer, cahil bir dünyada yaşamak isterdim, ilkelliğin doruğunda bir cennette yaşamak, dünya üzerindeki kanatılmamış sözcükleri bulmak isterdim. Seçme şansım olsaydı mutlu olmayı seçerdim. Bir gülüşün sıcaklığında kaybolmak, dünyaya kendimden bir parça katmak ve gökyüzüne bakarak ölmeyi isterdim.
Geçen gün delinin biri " Hepimiz Tanrıyız !" diye bağırıyordu sokakta. Düşündüm biraz. Hak verdim, anladım ne demek istediğini. Bu kadar teknolojinin, bu kadar gelişmiş ve kontrolsüz hayatın içindeki tek Tanrı kendimizdik. inançların kaybolduğu, ahlakın olmadığı bir dünya içinde bencillik sınırlarımızı zorlayıp kendimizi tanrı ilan etmiştik.

     Hayatın içindeki en önemli tercihi yapmıştım artık. Kendimi Tanrılık görevimden kovup yaşadığım gökdelenin en tepesine çıktım. Aklıma Cesar Mendoza'nın "Acı Çekene Saygı" adlı şiiri geldi. “Ben Tanrı olsam intihar ederdim, insanlarla birlikte. Acı çekmeyi öğrenemediğim için." Asıl Tanrımı alıp kendimi gökdelenin tepesinden aşağı bırakıyorum. Acı çekmeyi öğrenemediğim için.



önceki eser / sonraki eser